Ingeborg vertelt.. over haar alleenstaand moederschap

De meest gestelde vraag aan mij als alleenstaande moeder is: “hoe doe je dat toch allemaal?” en de meeste gemaakte opmerking is: “ik vind het knap zoals je alles doet en regelt.” Met deze opmerkingen doelt men op mijn drukke leven; een veeleisende baan van 32 uur in de week, twee jonge kinderen en een huishouden (en dat allemaal in mijn eentje).

Ja, hoe doe ik dat nu allemaal?

Mijn kernwoorden zijn: structuur, organiseren, loslaten en accepteren.

Er is een heleboel georganiseerd in ons leven en dat vind ik helemaal niet erg, want iedereen weet waar hij/zij aan toe is. De kinderen gaan graag naar school en naar de BSO. Drie keer per week ontbijten ze op de VSO met de andere kinderen samen aan een grote tafel. Zo kunnen ze rustig de dag beginnen zonder dat een moeder in hun nek aan het hijgen is dat ze moeten opschieten, niet mogen kruimelen op de bank, dat de boterham op moet etc. En uiteraard zijn de boterhammen op de VSO veel lekkerder dan thuis…

Voordat we naar de VSO gaan om 7.30 is het wel de military-way hier; ik weet precies hoe laat wat moet zonder uit het schema te lopen. En meestal loopt alles gesmeerd ’s ochtends, maar één keer per week is er wel eens drama over kleding, de dag die komt of wat dan ook (dat klinkt alle ouders vast wel bekend in de oren).

Één dag in de week ben ik thuis en dat is dan ook de enige dag dat mijn dochter kan afspreken met vriendinnetjes. En ja, dan mag alles van mij. Ik ben die makkelijke mama van wie alles mag. Ze zijn altijd welkom bij mij. Dus soms komen er drie kindjes spelen, in de zomer blaas ik rustig een enorm zwembad op voor de halve klas, hang ik de glijbaan in het zwembad en zorg ik voor ijsjes in de vriezer.

Mijn dochter wil 12 kinderen uitnodigen op haar kinderfeestje en van mij mag het. Het is niet dat ik daarmee mijn schuldgevoel dat ik veel werk (wat ik uiteraard echt wel eens heb..) wil afkopen, maar ik wil het graag gezellig maken voor haar en besef dat ze vaak op de BSO zit en het thuis leuk moet hebben. Overigens is er op de BSO een superleuk programma in de vakanties dus daarover hoor ik ze nooit klagen.

Als we thuis zijn, worden grote hoeveelheden speelgoed uit de kasten gehaald en wordt overal mee gespeeld. Regelmatig is het een bende (en omdat we in Brabant wonen komt er wel eens onverwachts bezoek en dan moet ik me altijd excuseren voor de rotzooi). Ik ruim nooit tussentijds op (loslaten) maar doe dit alleen aan het einde van de dag (behalve als er struikel- of anderszins gevaar dreigt).

Ons leven is druk ja, en soms accepteer ik dat dingen anders lopen en dan eten we ’s avonds een boterham op de bank, gaan de kinderen wat later naar bed of gooien we de planning voor een dag volledig om. Mijn dochter zit vier dagen per week op de BSO en vindt het in het weekend fijn om gewoon thuis te zijn en een beetje te “rommelen”. Ik vind dat ook wel fijn want dan kan ik ook rustig de was doen, het huis schoon houden en mee-rommelen.

Tijd voor mezelf heb ik weinig, alleen ’s avonds en op woensdagochtend. Dus deze tijd besteed ik efficiënt. Op woensdagochtend doe ik iets leuks (winkelen of een stuk wandelen) en ga ik niet het huishouden doen. Dat is voor de zaterdagochtend bestemd. Ik probeer de woensdag het werk los te laten, maar dat is best moeilijk, want bij ons op het werk gaat het altijd door met e-mails. Ik weet echter ook dat als ik mijn mails ga lezen op mijn vrije dag, ik hier onrustig van word en de kinderen dat aan mij merken. Op donderdagochtend ben ik overigens heel snel bijgewerkt met de email op mijn werk.

Ik merk dat de school ook wel het één en ander van de ouders verwacht; regelmatig zijn er activiteiten, moet er knutselmateriaal aangeleverd worden of is een dansuitvoering georganiseerd (en dan midden op de dag). Ik probeer dit uiteraard te regelen met mijn werk. Wel komt het voor dat ik een nieuwsbericht mis van school. Dan zie ik kinderen lopen op het schoolplein met een bloem in de hand en dan breekt het zweet me uit (juffendag? Afscheid?).

Soms maken de kinderen uitstapjes tijdens schooltijd en hierover hoor ik dan achteraf van de kinderen (“mama, ik had geen laarzen mee en we gingen naar het bos.”). Ik probeer hier wel rekening mee te houden, maar helaas lukt het me niet altijd. Overigens heb ik niet het idee dat de kinderen eronder lijden. Gelukkig weten ze op school van mijn “situatie” (dat ik alleenstaande moeder ben en veel werk), dus ik krijg hier zelden opmerkingen over te horen vanuit de school.

Al met al vind ik dat ik alles goed georganiseerd heb en dat we allemaal blij en tevreden zijn met hoe we alles geregeld hebben. Het afgelopen jaar was een rustig jaar zonder zwemlessen en sporten, maar het komende jaar zal weer het wat gaan veranderen.

Mijn zoon die dan 5 is zal dan zo langzamerhand naar zwemles gaan. Mijn dochter wil daarnaast graag bij een sport of een vereniging, omdat ze het contact met haar vriendjes mist aangezien ze maar één dag in de week afspreekt met ze na schooltijd. Ik heb er alle vertrouwen in dat we dit weer goed ingepast krijgen in ons drukke leven!

Dankjewel Ingeborg voor je mooie en openhartige gastblog! Ik vind je een positieve, krachtige vrouw die een echte mama voor haar kinderen is. Wil je Ingeborg volgen? Neem dan gauw een kijkje op haar eigen blog!

Geef een reactie